[] tam w lesie czeka na mnie moja ostatnia nadzieja, ostatni powód, by żyć, kotki, które trzęsą się ze strachu, co by to było, gdybym nie przyjechał, co by było z nimi, kto by im dał jeść, kto by je pogłaskał, dlatego że te kotki mnie kochają, gdy mnie tymczasem boli już nie tylko ta moja sypialenka, boli mnie już całe miasto, w którym żyję, boli mnie już cały świat
Bohumil Hrabal, Czarodziejski flet
Książka ta jest dzieckiem uczucia i rozsądku. Zrodziła się z długoletniego obcowania z pisarstwem Bohumila Hrabala i z historycznoliterackiej ciekawości, a może nawet ciekawstwa. Jej przedmiotem jest ostatni etap życia i twórczości jednego z największych czeskich pisarzy, czyli lata 19891997. Zbliżający się wówczas do osiemdziesiątki, a następnie przekraczający granicę między ósmą a dziewiątą dekadą życia Hrabal dokonał rzeczy, wydawać by się mogło, niemożliwej nie tylko powrócił do pracy literackiej, lecz także po raz kolejny zmienił pisarską skórę, przedzierzgając się w uważnego obserwatora i komentatora epoki, dopuszczając do większej niż przyjęta bliskości między twórcą a publicznością, odkrywając przed czytelnikiem wiele ze swojej prywatności.